'Herinneringsfotografe' Erika Klein Kranenbarg: 'Het werk in de zorg werd steeds zwaarder'

RUURLO - Erika Klein Kranenbarg (40) heeft het roer omgegooid. De inwoonster van Ruurlo zegt haar hart te willen volgen. Het werk in de zorg heeft ze verruild voor een nieuw bestaan als fotografe. Maar de zorg laat ze niet helemaal los. "Ik wil mijn passie voor fotografie samen laten gaan met mijn hart voor de zorg."

Erika Klein Kranenbarg zegt zich te willen specialiseren in zogeheten herinneringsfotografie. Rouw is daarin een centraal thema. Zo maakte ze onder meer enkele fotoreportages van mannen, die in hun laatste levensfase waren aanbeland. Klein Kranenbarg wil klaar staan voor anderen. Ze heeft achttien jaar in de zorg gewerkt. Mensen helpen is haar roeping, ze is een mensenmens. "Maar het werk in de zorg werd steeds zwaarder. Alles moest sneller. Het ging mij steeds meer tegenstaan. Ik wil tijd kunnen nemen voor cliënten. Dat zal ik voor mijn opdrachtgevers in de fotografie zeker doen", verzekert ze.

Klein Kranenbarg kampte negen jaar geleden met een burn-out en zocht een afleiding. Die vond ze in de fotografie. "Dat werd een soort therapie voor mij. In het begin was het een hobby, maar later ging ik steeds serieuzer met fotografie aan de slag. Na de geboorte van mijn zoontje negen jaar geleden heb ik veel gefotografeerd. Anderen vonden het ook mooi. Daardoor kreeg ik ook verzoeken om te fotograferen. Onder meer voor buren, bekenden en familie." De inwoonster van Ruurlo had inmiddels een spiegelreflexcamera aangeschaft en stapte daarmee ook de feesttent in haar woonplaats in. Ze fotografeerde een muziekband tijdens Reurle live. "Ik was eerst zenuwachtig met zoveel mensen om me heen", zegt ze over die klus zes jaar geleden.

Maar inmiddels heeft de nervositeit plaatsgemaakt voor zelfvertrouwen. De afbeeldingen van Klein Kranenbarg oogsten lof. Inmiddels heeft ze ook enkele bijzondere herinneringen vast mogen leggen. "Daar kijk ik nog steeds met heel veel dankbaarheid en warmte op terug. Ik kreeg bijvoorbeeld het vertrouwen om deelgenoot te worden van gezinnen waarvan de vaders ernstig ziek waren. Met mijn fotocamera heb ik de laatste levensfase vastgelegd. Dit gaf me heel veel voldoening. Ik kan haast niet omschrijven wat dat met mij heeft gedaan. Het was heel waardevol. Vanaf dat moment wist ik ook wat ik wilde. Ik wil mijn passie voor fotografie samen laten gaan met mijn hart voor de zorg."

Klein Kranenbarg maakte zelf ook een rouwproces door na het overlijden van haar moeder. "Ik begon steeds meer na te denken over herinneringsfotografie" Rouwen is volgens haar meer dan alleen verdriet hebben om het heengaan van een dierbare. Ze is ook gevraagd door een vrouw, die binnenkort geheel afhankelijk wordt van een rolstoel. "Zij moet afscheid nemen van haar fysieke lichaam. Vanuit mijn ervaring in de zorg weet ik dat beeldende herinneringen kunnen helpen tijden een rouwperiode."

mensenmensfotografie.nl

Meer berichten




Shopbox