Logo berkelnieuws.nl


alice plekkenpol
alice plekkenpol (Foto: Franklin Veldhuis)

Column: Met de hond langs de Berkel

  Column

Ooit, als ik meer tijd heb, wil ik een hond. Lekker lang wandelen langs de Berkel, of zwerven door het Haarlose Veld. Niet dat dat nu niet kan, maar als vrouw alleen word je op zulke plekken toch vaak ietwat meewarig bekeken, alsof je een soort buitenaards wezen bent. Terwijl hondenbezitters juist altijd aanspraak lijken te hebben.

Heimelijk denk ik al na over het type hond dat het beste bij mij zou passen. Daarvoor hoef ik slechts op gezette tijden uit het kamerraam te kijken, waar colonnes baasjes met beestjes langslopen op weg naar de hondenuitlaatplaats in de wijk.

Toen ik er pas woonde passeerde altijd een man met zo'n ouderwets geschoren poedel. Het dier groeide mee met de ligusterhaag, zodat ik steevast zijn kop en gepluimde staart bleef zien. Na jaren zag ik alleen nog maar de man: de zwarte poedel had het tijdige met het eeuwige verwisseld en nu huppelde er een vrolijke pup achter hem aan. Aandoenlijk was een buurman met zijn bejaarde beagle, toch al niet behept met de meest energieke uitstraling. Het dier sjokte zo traag dat de buurman telkens een dik boek in de hand hield, en dat al slenterend binnen een week uitlas.

Hondenbezitters heb je in alle soorten en maten. Zo ken ik een paar stellen, niet toevallig zonder kroost, die hun hond beschouwen als een kind. Het dier slaapt in bed tussen hen in, of erger, eet, gezeten op een stoel, mee aan tafel. Voor zulke mensen zou een opvoedcursus uitkomst kunnen bieden. Alhoewel, ik ken ook iemand die van een puppycursus is weggestuurd. Niet de hond, maar de bazin wilde niet luisteren. Inmiddels zit ze opgescheept met een viervoeter die soortgenoten mijdt. Waarmee tevens bewezen is dat autistisch gedrag niet per se aangeboren hoeft te zijn. Aanleren kan dus ook.

Tenslotte heb je nog de categorie hond lijkt op baas en vice versa. Een donkerharige vriend, klein, tenger, is een goede hardloper. Naast hem holt zijn eveneens fitte, slanke, zwarte flatcoated retriever mee. Daar tegenover staat de vrouw die regelmatig voorbij schuifelt met haar mopshond. Allebei een maatje meer, allebei wijdbeens waggelend met een expressie op het gezicht cq snuitwerk die weinig levensvreugde doet vermoeden. Zelf hoef ik geen dure rashond. Als het zover is ga ik naar het asiel. Daar is zeker aan het begin van de zomer, dus rond deze tijd van het jaar, volop keuze. Ik neem gewoon de hond mee die mij het meest nodig heeft. Jong of oud, groot of klein, merkdier of vuilnisbak, het maakt niet uit. Ik stel slechts één voorwaarde: dat hij zijn baasje regelmatig mee uit wandelen neemt, door het Haarlose Veld of langs de Berkel.

Vaste columnist Marcel Stroet is met vakantie, Alice Plekkenpol (journaliste te Berkelland) valt voor hem in.

reageer als eerste